MIERZYNEK – stara  nazwa miejscowości to  NEU MARIN. Jest to wieś sołecka licząca 30  mieszkańców, o powierzchni 200 ha, położona na wschód od trasy Karlino - Mierzyn. Sołtysem jest Siwko Katarzyna.

Do 1820 r. Mierzynek należał do klucza dóbr w Mierzynie, których właścicielem był Joachim Friedrich Scheu"nemann. W 1822 r. podzielił on dobra między synów. W Mierzynku pobudowano nową siedzibę. Od 1862 r. właścicielem był Robert Ludwig Scheunemann , a  jego spadkobiercy w linii prostej posiadali majątek do II wojny światowej.

Do interesujących obiektów należy dwór, który powstał w I poł. XIX w, w stylu eklektycznym składający się z trzech zasadniczych brył. Najstarszym jest parterowy budynek z ryglówki z fasadą zwróconą w kierunku wschodnim. Fasada 10-osiowa posiada dwa wejścia w osiach bocznych. Nad czterema osiami centralnymi w partii dachu znajduje się również 4-osiowa wystawka kryta odrębnym dachem dwuspadowym. Konstrukcja ryglowa budynku jest czytelna. Pola międzyryglowe tynkowane. Dach budynku naczółkowy, kryty dachówką cementową układaną w romby. Do tego budynku przy elewacji dobudowano w II poł. XIX w. dwukondygnacyjną 7-osiową bryłę. Dobudówkę przykryto odrębnym dwuspadowym dachem o kalenicy prostopadłej do kalenicy budynku starszego. Wejście do dobudówki umieszczono w osi centralnej parteru. Okna i drzwi w parterze uzyskały zamknięcie regularnymi łukami półpełnymi. Trzecia część dworu została dobudowana na początku XX w. do południowej szczytowej elewacji dworu ryglówkowego. Budynek trójkondygnacyjny swoją masywnością przytłacza stary dwór. Kryty jest dachem czterospadowym. Posiada wejście w elewacji południowej i nie jest połączony z wnętrzem wcześniejszego domu. Kubatura obiektu - 875 m3, powierzchnia użytkowa - 820 m2, jedno-, dwu-, trzykondygnacyjny.

Po II wojnie światowej we dworze stacjonowało wojsko radzieckie, a od 1947 r. stał się prywatną własnością czterech gospodarzy.

W II połowie XIX w Park o powierzchni 4,3 ha, w tym 0,1 ha wód został założony. w stylu eklektycznym o regularnym układzie, którego użytkownikami są czterej właściciele prywatni. W części kompozycyjnej parku wyróżnia się: -zadrzewienia po obu stronach drogi wjazdowej wraz z aleją prowadzącą do budynku mieszkalnego; -duża otwarta płaszczyzna za dworem, tworząca głównie wnętrze ogrodowe; -sad w północnej części parku ( zarośnięty i zdziczały); -zadrzewienia rzędowe wzdłuż granic siedliska.

Podział działek pomiędzy czterech właścicieli miał negatywny wpływ na drzewostan parku, zatarła się kompozycja parku i charakter założenia.