LUBIECHOWO - stara nazwa to LU"BCHOW. Jest to Wieś sołecka o powierzchni 1283 ha,  licząca razem 255 mieszkańców, wielodrożnicowa położona przy drodze na północny zachód w odległości 5 km od Karlina. W pobliżu miejscowości przepływają rzeki Parsęta i Radew. Sołectwo tworzą: Lubichowo, Lubichowo Przystanek i Czerwięcino , a sołtysem jest p. Natalia Przygocka.

Wieś Lubiechów w swoich początkach była lennem rodu Ramel. Już w XVI w. musiała tu istnieć ich siedziba, skoro w 1707 r. właściciel zbudował tu kościół z kryptą grzebalną dla swej rodziny. W 1737 r. Lubiechowo zostało sprzedane radcy rządowemu S.G. Loeperowi ze Szczecina. W 1812 r. kupił je konsul Schróder z Kołobrzegu, a w 1836 r. odziedziczył jego syn deputowany powiatu Rudolf Schróder. On to wzniósł okazały pałac w Lubiechowie zamiast skromnej dotychczasowej siedziby szlacheckiej. Sam uzyskał szlachectwo dopiero w 1861 r. Ostatnią właścicielką Lubiechowa przed II wojną światową była Clara Schuman z domu Hindenburg.

We wsi znajduje się Kościół parafialny rzymsko - katolicki p.w. św. Józefa zbudowany został w XIX w., murowany z cegły, tynkowany, neogotycki, orientowany, z prezbiterium zakończonym - trójbocznie. Prezbiterium ma podpiwniczenie, w którym obecnie mieści się salka katechetyczna. Od strony zachodniej wieża trzykondygnacyjna, tynkowana zakończona wielobocznym ostrosłupem z cegły. Fortal ostrołukowy, profilowany. Okna zakończone łukiem prostym. Strop drewniany, belkowany w kształcie ściętego trójkąta. Dach dwuspadowy, kryty dachówką, nad prezbiterium blachą ocynkowaną, również dwie zakrystie. Kościół posiada epitafia dawnych właścicieli. Otoczenie kościoła tworzy malownicza grupa drzew z cmentarza kościelnego.

W 1835 roku zbudowano tutaj pałac w stylu neoklasycyzm, usytuowany na osi północ-południe między dziedzińcem dojazdowym, a parkiem. Założony jest na planie zbliżonym do kwadratu z ośmiobocznymi wieżami na narożach. Dwukondygnacyjny, z centralnym jednokondygnacyjnym belwederem w partii dachu. Wieże trójkondygnacyjne. W pełni podpiwniczony, dzięki czemu uzyskał pełny cokół, a do pomieszczeń parteru wchodzi się wysokimi, paradnymi schodami. Od strony parku znajduje się na osi elewacji parterowy ryzalit zwieńczony trójkątnym naczółkiem. Do ryzalitu przylega taras i stąd schodami przechodzi się do parku. Wnętrze pałacu jest trójtraktowe. W trakcie ogrodowym jako największe centralne pomieszczenie usytuowany jest salon, powiększony o przestrzeń w ryzalicie. Istniejący pałac powstawał w dwóch fazach budowlanych w I poł. XIX w. i na przełomie XIX i XX w. Kubatura obiektu 5.600 m3, powierzchnia użytkowa 800 m2, dwie kondygnacje. Obecnie pałac w bardzo złym stanie technicznym i  jest w posiadaniu właścicieli prywatnych.

Strona pałacu w Lubiechowie.

W sąsiedztwie ruin pałacu znajduje się park o powierzchni 11,0 ha, w tym 0,06 ha wód powstał w drugiej połowie XIX w.. Wzorem dla budowniczych parku był styl angielski, którego wpływ daje się zauważyć w dużych przestrzennie polanach-łąkach, otoczonych zróżnicowaną gabarytowo zielenią wysoką. Pod koniec XIX w. park przeszedł pewną modernizację naturalistyczną, której pozostałości są zachowane, pojedyncze drzewa obcego pochodzenia. W tym czasie powstała prawdopodobnie cała sieć, dzisiaj już nie istniejących ciągów spacerowych o nieregularnym układzie. Park w Lubiechowie ma kształt zbliżony do trapezu z drzewostanem bogatym w daglezje zielone, jodły białe, cisy, żywotniki, jesion odm. zwisającej, modrzewie, dąb czerwony. Zasadą kompozycji przestrzennej parku są polany trawiaste okolone masywem drzew liściastych i iglastych. Na uwagę zasługuje polana rozciągająca się przed elewacją ogrodową pałacu (zejście z werandy) w kierunku południowo-wschodnim. Polana ta łączy się z następnymi polanami rozchodzącymi od niej, w kierunku poł.-zach. i pół.-wsch. Obecnie park pozostał w dawnych granicach z zachowaną zielenią i polanami parkowymi. Zatarciu uległy pozostałe elementy z układem ciągów spacerowych.

W Lubichowie również znajdziemy pomniki przyrody: Lipa wielkolistna Tilia platyphyllos w wieku ok. 250 lat, obw. 370 cm; w parku zabytkowym; Buk zwyczajny Fagus silvatica w wieku ok. 200 lat obw. 380 cm; w parku zabytkowym; Wiąz górski Ulmus montana w wieku ok. 250 lat, obw. 480 cm; w parku zabytkowym; Dęby szypułkowe Quercus robur obw. 300 i 455 m, wys. 18 i 28 m; rosną na nieczynnym cmentarzu ewangelickim, za wsią na łąkach.

Na przełomie XIX i XX wieku zbudowana została tutaj Kuźnia murowana, która położona jest na skraju wsi. Warta uwagi jest również zagroda nr 6 - chałupa szachulcowa z końca XIX w. ciekawe są również budynki nr 10 - budynek murowany-szachulcowy z przełomu XIX i XX w.  i nr 23 - budynek murowany secesyjny z początku XX w.

Nad brzegiem Parsęty ok. 2 km na północ od wsi, 150 m na zachód od rz. Parsęty znajdowało się niegdyś grodzisko. Na przełomie VII i VIII wieku powstał w tym miejscu drewniany gród, wyżynny, podkowiasty, dwuczłonowy usytuowany na skraju rozległego płaskowyżu przyległego do zachodu do doliny rz. Parsęty, który uległ zniszczeniu w IX stuleciu. Obecnie są zachowane wysokie na 3 - 4 m wały ziemne, w części środkowej na szerokości do 7,0 m są przerwane. Obiekt jest porośnięty lasem liściastym.

Znajduje się tutaj świetlica wiejska.  zajęcia odbywają się w piątki i soboty.

Działalność kulturalna świetlicy opiera się na prowadzeniu stałych, cotygodniowych zajęć oraz na organizowaniu imprez kulturalnych i edukacyjno-rekreacyjnych dla dzieci i młodzieży. Wśród zajęć dla dzieci przeważają zajęcia plastyczne, gry stolikowe i tenis stołowy.  Pomieszczenia świetlicy wykorzystywane są również do prowadzenia zebrań wiejskich. Organizowane są  również imprezy takie jak: spotkanie wigilijne, bal przebierańców dla dzieci, dzień kobiet, mikołajki czy andrzejki, odpust, dyskoteki.

Mieszkańcy mają do dyspozycji boisko sportowe. We wsi działa Klub sportowy "Orzeł" Lubiechowo.

Do II wojny światowej do Lubichowa można było się dostać z Karlina kolejką wąskotorową, która wiodła malowniczymi zakątkami przez las i dolinę rzeki Parsęty. Do dzisiaj zachowały się nasypy kolejowe i dwa mosty. W przyszłości planuje się poprowadzić tędy szlaki rowerowe.

Za ciekawostkę należy uznać fakt, że wiosną 2000 roku do wsi zawitała para  czarnych bocianów.